Publicatiedatum: 6 februari 2026
Tijdens de geneeskundeopleiding krijg je relatief weinig les over het slechtnieuwsgesprek, iets dat ik tijdens de bachelor altijd raar vond aangezien het me een van de moeilijkste aspecten van het vak leek. Tijdens de coschappen kwam ik er echter achter dat dit komt omdat er ook nauwelijks algemene lessen over te geven zijn.
Iedereen moet een dergelijk gesprek toch op zijn eigen manier voeren, want als je van je eigen stijl afwijkt, wordt het gegarandeerd ongemakkelijk. Bovendien kom je tijdens de studie bij meerdere gesprekken te zitten en merk je vanzelf wel wanneer je zou willen opspringen om de supervisor te stoppen en wanneer je ademloos zit te luisteren naar iemand die het tot een hogere kunst heeft verheven. Je kunt dan alleen maar hopen later ooit half zo goed te worden.
Bovendien kwam ik erachter dat de definitie van ‘slecht nieuws’ voor iedereen verschilt. Wil ik net iemand vrolijk vertellen dat zijn enkel niet gebroken is maar slechts gekneusd, beland ik onverwacht in een zeer emotionele situatie, waarbij een aankomende kampioenswedstrijd de hoofdrol speelt. Maar als ik een oudere dame vertel dat ze vrijwel zeker uitgezaaide kanker heeft, ontvangt ze dat nieuws juist bijna opgelucht en zegt dat ze wist dat het er aan zat te komen en ze het leven goed vindt zoals ze het heeft geleefd.
Hoe dan ook vind ik zo’n gesprek een van de moeilijkste taken om te doen. En ik niet alleen. In het kantoor bereiden we als assistenten soms samen een gesprek voor, zeker als iemand het voor de eerste keer gaat doen. Zijn of haar telefoon wordt tijdelijk overgenomen, tips over het brengen van de boodschap gaan rond en na afloop bespreken we het na.
Bron: Medisch Contact
