Publicatiedatum: 29 september 2026
Subtitle: Wie naar de huisarts, tandarts of specialist gaat, krijgt steeds vaker een andere zorgverlener tegenover zich.
Vanwege kosten en personeelstekort verschuiven taken van arts naar hbo’er en van hbo’er naar mbo’er. Dat leidt tot fikse discussies. Er zijn artsen die het toejuichen, bij anderen roept het grote weerstand op. “Over mijn lijk.”
Taak van arts naar een lager opgeleide
De dag duurt lang voor een 90-jarige man uit Oldenzaal. Hij heeft al jaren diabetes, is slecht ter been en bovendien lijkt hij vergeetachtig. De oude man zorgt al langer niet goed voor zichzelf; hij is eenzaam. Maaltijden opwarmen schiet er soms bij in, net als de hygiëne.
Dan stopt er een auto voor zijn huis. De dokter! Of toch niet? Nu is het nog de huisarts, volgend jaar kan ook verpleegkundige Judith Egberink van de dokterspraktijk aan de Haverstraat bij hem langskomen. De huisarts heeft zijn handen vol en dat betekent dat Judith in de toekomst de eenvoudige visites rijdt.
Dat gebeurt pas nadat ze een extra module heeft gevolgd bij hogeschool Saxion. Haar nieuwe taak past in een bredere trend: Taken in de zorg worden herverdeeld onder verschillende opleidingsniveaus. Vanwege het oplopende personeelstekort is het actueler dan ooit.
De ‘stoelendans’ gebeurt niet willekeurig. Werk schuift over het algemeen door van artsen naar hbo’ers en van hbo’ers naar mbo’ers. Dat gebeurt in ziekenhuizen, verpleeghuizen, de psychiatrie en gehandicaptenzorg, bij huisartsen en tandartsen. Wat eigenlijk niet?
De patiënt krijgt ermee te maken in de spreekkamer. Steeds vaker schudt hij niet de hand van de arts, maar van een andere zorgverlener. De verpleegkundig specialist neemt patiënten over van de longarts of oncoloog. De praktijkondersteuner doet een deel van het spreekuur van de huisarts. De mondhygiënist geeft een injectie en de doktersassistent maakt straks de röntgenfoto.
Bron: Academie Nieuwe Zorg

