De gemiddelde patiënt is heel leuk

Publicatiedatum: 19 oktober 2026

Ik wil een lans breken voor de gemiddelde patient. Die is namelijk heel leuk. Je zou het bijna vergeten, omdat je in de media alleen leest over rampen en commotie. Over een stadion dat in brand staat, iemand die inrijdt op andere mensen of de wachtkamer van de dokter kort en klein slaat. ‘Positief nieuws’ gaat hoogstens over iemand die zijn papegaai uit een boom probeert te redden en er zelf niet meer uitkomt.

Als ik om me heen kijk, op mijn werk, op de tennisbaan, op het water, in de winkel, op straat, kom ik veel leuke mensen tegen, die elkaar helpen, die aardig reageren als je wat vraagt. De gemiddelde patiënt die ik 7000 keer per jaar uit de wachtkamer haal is een vriendelijke, zelfs wat verlegen persoon. Hij maakt grapjes (’tot ziens meneer Kramer’ – ‘nou, ik hoop het niet hoor, dokter’), zegt vriendelijk gedag, heeft een leuke babbel en is meestal heel beleefd (ook jongeren!). Zegt met een knipoog: ‘dokter Google he, als ik vraag hoe hij ergens bij komt.

Die dokter Google is vervelend natuurlijk, en de toegenomen veeleisendheid en maakbaarheid zijn onmiskenbaar; dat merken de assistentes ook. Maar het leuke is: de irritatie daarover kun je uitzetten. En dan blijkt iedereen gevoeliger te zijn voor een vriendelijke houding en voor goede uitleg dan je denkt. Als mijn hakken uit het zand gaan, gebeurt dat bij de patiënt ook. Je merkt het meteen.

Maar de berichtgeving in de media is zo eenzijdig, zo negatief, zo sensationeel, zo gericht op het genereren van views en clicks, dat het beeld dat we van elkaar hebben niet meer klopt. Je wordt zo beïnvloed door de headlines van het nieuws dat je, als je ’s ochtends de deur uitloopt, denkt dat je per definitie in een rot wereld terechtkomt. Maar kijk eens om je heen: iedereen die je bij Albert Heijn tegenkomt, is op zoek naar geluk, veiligheid, warmte, gezelligheid en gezondheid. Je irriteert elkaar soms, er zijn verschillen die overbrugd moeten worden. Maar globaal genomen begin je te glimlachen zodra je doorhebt dat we er allemaal op onze eigen manier iets van proberen te maken.

Ook in de spreekkamer vind ik het fijn om daar zo naar te kijken. Hakken uit het zand en een beetje meeveren. Zonder gekke Gerritje te zijn natuurlijk – dat ben ik zeker niet. Ook ik word tureluurs van het ‘u vraagt, wij draaien’. Maar die riedel kennen we inmiddels wel. Eigenlijk is het vooral een samenspel van de ongeruste patiënt met de geruste dokter (soms omgekeerd), samen rondstruinend in een gezondheidszorg waarin veel te veel kan. Waarbij het fijn is samen door de bomen het bos te blijven zien en de patiënt met een goed gevoel de deur uit te laten gaan.

Bron: Medisch contact