Publicatiedatum: 30 januari 2026
Zijn schouders staan bijna tegen zijn oorlellen gedrukt en zijn ademhaling is hoog en oppervlakkig. Sinds een reorganisatie op zijn werk leeft hij in een toestand van voortdurende paraatheid. Hij, 47 jaar, slaapt slecht, reageert kortaf thuis en heeft last van gespannen darmen en een voortdurende druk op de slapen. Kortom: een klassiek beeld van iemand die permanent in de vecht-of-vluchtstand verkeert.
We hebben inmiddels de gebruikelijke stappen doorlopen. Leefstijladviezen, uitleg over stressfysiologie, ademhalingsoefeningen. Op zijn verzoek zelfs een cyclus acupunctuur om “wat rust te krijgen”. Maar ondanks alles blijft zijn systeem in alarmstand staan. Het standaardadvies om “eens te gaan mediteren” voelt hier niet alleen vrijblijvend, maar zelfs licht irritant. Deze man heeft geen filosofische instructies nodig, maar een concrete interventie die zijn lichaam onmiddellijk iets anders laat ervaren.
Ik geef hem daarom een oefening mee die op het eerste gezicht bijna té simpel lijkt: lateralisatie van de ogen. Ik leg meneer uit dat we zijn interne beveiligingssysteem als het ware gaan overtuigen dat het moment toch veilig is. De instructie die hij meekrijgt luidt als volgt:
Bron: Medisch Contact
