Publicatiedatum: 20 januari 2026
Jennifer Bergkamp ziet mantelzorgers én professionals bezwijken onder een systeem dat hen uitput in plaats van ondersteunt.
Het bericht van de FNV dat steeds meer mantelzorgers uitvallen, mag geen verrassing heten. Wie enige tijd in de wijkverpleging werkt, ziet het al jaren aankomen. Het vak, ooit een herstellend beroep vol relatie, overzicht en daadkracht, is in de praktijk opgedeeld tot een verzameling losse taken: een injectie hier, een wondverzorging daar, een lijstje rapportages.
Uitvoerder van protocollen
De wijkverpleegkundige, de spin in het web die mantelzorgers zou ondersteunen en de regie over zorg zou houden, is steeds meer een uitvoerder van protocollen geworden.
Dat mantelzorgers omvallen, is geen falen van hun inzet of veerkracht. Het is een symptoom. Een signaal dat de eerste lijn structureel verkeerd georganiseerd is. Wie alleen naar de cijfers kijkt en denkt dat de zorg ‘vastloopt’, mist het punt: de basis van de zorg, de professional in de wijk, is uitgehold.
‘De basis van de zorg, de professional in de wijk, is uitgehold’
Het blijft niet bij mantelzorgers. Ook professionals lopen weg uit het vak. Verpleegkundigen en verzorgenden vertrekken, teleurgesteld in het systeem dat hun handen bindt, hun autonomie beperkt en hun werk reduceert tot administratieve exercities.
Het weglopen van deze professionals is precies hetzelfde signaal: het vak is niet langer een plek van herstel en relatie, maar van kaalslag en overbelasting. Mede door deze organisatorische keuzes hebben we de afgelopen jaren aanzienlijke aderlatingen onder de professionele bezetting gezien. Teams die ooit de rug van mantelzorgers ondersteunden, zijn verzwakt of uitgedund, en de druk op de overgebleven professionals neemt onvermijdelijk toe.
Bron: Arts en Auto
