Publicatiedatum: 8 september 2026
Iedereen kent het wel: je belt de huisartsenpost en krijgt eerst een spervuur van vragen. Daarmee wordt beoordeeld in hoeverre je klacht spoed heeft. Alja Sluiter, huisarts en medisch directeur van de Stichting Nederlandse Triage Standaard (NTS), vertelt over het verleden en de (digitale) toekomst van dit zogeheten triage-systeem, dat inmiddels vijftien jaar bestaat.
Ze was op haar elfde eigenlijk al triagist avant la lettre, vertelt Alja Sluiter lachend. „Mijn vader had een huisartsenpraktijk. Wanneer de assistente om vijf uur naar huis was en mijn vader op pad, nam mijn moeder – die apotheker was – de telefoon op. Schatte zij in dat het om een spoedgeval ging, dan stuurde ze mijn vader een bericht op zijn semafoon
- een soort pieper. Ik herinner me nog dat ik een keer alleen thuis was en er iemand aan
de deur stond met een hevig bloedende wond. Doordat ik mijn ouders vaak had
geobserveerd, wist ik al aardig wat ik moest doen en vragen om eerste hulp te verlenen.”
Landelijke standaard
Veertig jaar later is de persoonlijke interpretatie van de telefonist vervangen door de Nederlandse Triage Standaard (NTS), een systeem waarbij aan de hand van ingekaderde vragen een inschatting wordt gemaakt van de urgentie van de klacht. Komt de triagist bijvoorbeeld op code U1 uit, dan is de situatie levensbedreigend, U2 is spoed en U3 betekent dat de patiënt binnen enkele uren beoordeeld moet worden. Sinds de oprichting van de NTS in 2011 zijn triage-systemen de landelijke standaard voor de acute zorg geworden, gebruikt bij huisartsenspoedposten, SEH’s en ambulancediensten.
Bron: Academie Nieuwe Zorg

